Browsing Category

Fit bits

Fit bits

Afvallen? Zo doe je het wél (en hoe dus ook vooral niet)


Bron edited by me

De eerste werkweek van 2015 is om en een nieuwe lange Maandag staat weer voor de boeg. Althans, voor veel van jullie dan, want voor mij is het nog even lang leve de spierpijn – eh – vrijheid! Collegevrijheid dan, want ik zit nog steeds midden in mijn tentamenperiode. Omdat je kierewiet wordt van zoveel leren geef ik daarnaast ook gewoon bijlessen, werk ik aan mijn onderzoek, lees ik een boek (ja, echt!!1!!! ik geloof het zelf ook bijna niet) en ben ik bezig met webdesign. Zowel de nieuwe versie van Sleeping Lion als nog een andere opdrachtgever. Met die eerst heb ik voorlopig alleen maar ruzie, want Sleeping Lion en ik zitten een beetje in een identiteitscrisis wat betreft look and feel.

Over look and feel gesproken: ik heb afgelopen week meer gesport dan de vorige twee maanden van het jaar. Niet om af te vallen, zoals het gros van de nieuwjaarsvoornemens. Maar gewoon: omdat het fijn is. En hoewel je me op Twitter niets ziet dan mauwen om de spierpijn (het is niet te doen jongens, ik kan mijn armen niet eens optillen dankzij de butterfly), vind ik het stiekem helemaal niet zo erg. En het is gezellig, want ik ga steeds met twee vriendinnen. En dan lachen we (lekker puberaal) de jongens uit met weinig spierballen, die met veel kreunen krachttraining beoefenen (dat mag soms). Of halen we de afgelopen zes weken aan gespreksstof in. Ik heb me zelfs voorgenomen om naar mijn bijlesleerlingen te gaan fietsen om wat extra beweging in mijn dag te krijgen. Ain’t you proud of me?

Nu worden jullie vast wantrouwig: ben ik echt niet aan het afvallen?

Lees Meer

14 days to 15, Fit bits

7 DAYS TO 15: Het laatste afvalverhaaltje van 2014


Bron edited by me
Voor wie het nog niet door had: het is vandaag Kerst/kerst (een eeuwig discussiepunt tussen het Groene en het Witte boekje). Vooral als je Sam Smith op Twitter volgt kan het je niet ontschoten zijn (doe ik natuurlijk niet, wil heel graag met die man z’n stem trouwen maar volgen is zó 2013… je snapt me). Hij heeft gisteren zeker zo’n 4 tweets verstuurd over kerstmis in de trant van ITS CHRISTMAS. En dat vind ik leuk.

Heel leuk, zelfs. Fijne mensen, mooie films, gezellig samen zijn en lekker eten staan voor mij dan ook meteen centraal bij deze dagen. Eerste Kerstdag trappen we meestal af met een uitgebreid kerstontbijt en daarna gaat het vreetfestijn pas weer verder bij het diner op Tweede Kerstdag. Waarom? Omdat ik a) nog altijd een schildklier heb die graag op vakantie wil en b) ik anders tonnetje rond word.

Hoe ga je eigenlijk om met kerst als je snel aankomt, niet af kan vallen en je gewicht best een beetje (pas een paar blogs over geschreven, joh) een issue is?
Lees Meer

Fit bits, Getting personal, Healthy

Over hamsterwangen, niet afvallen en een lastig lijf

“Hoi! Mijn naam is Leonie en ik ben al zes jaar aan het proberen om mijn overgewicht kwijt te raken. Is best wel een dead end story, zeg maar. Ik heb namelijk een schildklier die liever op vakantie gaat (hypothyreoïdie) dan dat-ie normaal z’n werk doet. Heel irritant allemaal, dus ik stop dagelijks wat peper in z’n reet, maar tot dusver heb ik nog niet uitgevonden hoeveel het precies moet zijn.” Ik zie het al helemaal voor me dat ik me zo zou voorstellen bij de AA (Anonieme Afvallers). Waar dan mensen zitten die stiekem koekjes eten waarvan ze de snoeppapiertjes tussen het bankstel proppen… ;) Ben ik weer met een afvalblog. Je zou ze bijna gaan missen of niet? Maar dit keer heb ik opnieuw – en het gaat niemand verbazen – geen positief nieuws te melden. Alhoewel, dat lieg ik een beetje. Nieuwsgierig?

Jullie kennen het verhaal inmiddels allemaal al en voor wie dat nog niet doet, verwijs ik je door naar dit blog waarin ik het allemaal kristalhelder uiteenzette. Een paar weken later verscheen dit blog van überscepticus yours truly. Het waren zulke mooie woorden en ik geloofde er ook echt in, bovendien: niet geschoten is altijd mis. Een paar superenthousiaste blogs schreef en ik jullie moeten je afgevraagd hebben of er voor betaald werd (werd ik niet), maar heel even, voor een maand of twee geloofde ik erin dat ik mijn heilig middel gevonden had. Het ging als een speer. Op mijn verjaardag was ik 2,5 kilo lichter. Dat is natuurlijk niks als je erover nadenkt, maar voor mij was het alsof iemand een kistje met goud naar beneden had gegooid. Eindelijk, iets dat werkte!

Werkte. Ja, dat deed het inderdaad. Twee maanden waarin mijn waarden zo stabiel waren dat ik met gewoon logisch verstand en wat gesport die overtollige beetjes Leonie kwijtraakte. Maar ja, dat duurde maar twee maanden. Dat lag niet aan Weight Watchers, laat ik dat voorop stellen. Ik heb geen kritiek op de methode en de bijeenkomsten waren best gezellig, de app is handig en overzichtelijk maar de methode past niet bij. Niet bij mijn lichaam dat overal een dikke middel vinger naar opsteekt (de wetenschap incluis) en niet bij mij. Noteren wat ik at en eet was namelijk heel erg moeilijk op ongestructureerde dagen. Daarnaast moest ik zoveel eten dat ik het gevoel had dat ik mezelf maar vol en vol zat te proppen en dat dat nooit goed voor me kon zijn. Dat was het wel toen mijn lichaam als een gezond lichaam functioneerde, dat was het niet meer zodra de waarden begonnen te schommelen.

En dat zag ik. In drie weken tijd kwam ik 4 kilo aan zonder ook maar iets anders te doen. En normaalgesproken had ik dan gezegd: oké, ik ga naar de cursus en ik ga het weer oppakken, maar dit keer niet. Dit keer had ik een mental breakdown (op mijn eerste collegedag ook nog, mijn hemel wat een dramaqueen ben ik) en besloot ik niet meer te gaan. Ik besloot mijn abonnement op te zeggen. Zo lang mijn medicijnen niet goed aangepast zijn, heeft het namelijk geen zin om iedere maand 40,- in een potje bij Weight Watchers te doneren. Ik kon namelijk helemaal niks met de methode. Ik vind het te makkelijk om het op mijn schildklier af te schuiven, want natuurlijk heb ik er zelf ook een aandeel in door bepaalde keuzes te maken. Er zijn momenten dat ik gewoonweg geen eetlust heb maar ook waarin eetbuien moet onderdrukken. Gelukkig ben ik van de vier kilo er nu weer twee kwijt waarmee de teller ongeveer op het begingetal van de WW periode stond. Gaan we weer.


Bron

Voorlopig probeer ik niks. Voorlopig eet ik met gezond verstand (see what I did there?) en wil ik niets te maken hebben met afvallen. Ik ga sporten als ik daar tijd voor kan maken en er behoefte aan heb. Ik ben aan niemand meer verantwoording schuldig (dat wat ik eerst zo fijn vond) en er zijn nu even andere prioriteiten die mijn voorkeur hebben. Door mijn vivofit hou ik nog enigszins bij hoe actief ik ben en verder moet eerst de rust in mijn lichaam teruggekeerd zijn. Dat vond ik helemaal geen makkelijke keuze, maar ik maakte hem toch. Don’t settle for less than what you deserve, right?

De wereld zit nu eenmaal niet zo in elkaar. Als alle mensen kregen wat ze verdienden dan denk ik dat er succesvolle figuren waren die op de straat belandden. En andersom. Ik deel dit dan ook niet zodat jullie allemaal kunnen gaan roepen ‘ahhhh shit hey Leo, wat klote voor je.’ (Is het wel, laten we eerlijk zijn).

Ik deel dit omdat het internet vol staat met succesverhalen maar bijna nergens vind je strubbelingen, drama’s of verhalen van mensen die alleen maar aankomen. Ik wil ook niet als een of andere godheid roepen: ‘wees blij met wie je bent en wat je lichaam kan, want pas als het niet meer gaat dan merk je hoe belangrijk het was!!!11!!!’ Nee. Maar ik wil het wel graag delen, en ook enigszins omdat ik dat beloofd heb toen ik begon aan het WW-avontuur. Doe ermee wat je vindt dat je ermee moet doen. Misschien een beetje meer dankbaar zijn voor je gezondheid. Of bedenk je dat iemand die er niet ziek uit ziet, dat wel kan zijn.

Mijn hamsterwangen en ik zijn blij dat dit verhaal uit de pen is. Ik zeg niet dat ik het accepteer dat het niet lukt, maar ik ga er ook niet meer als een idioot tegen aan schoppen. Levert namelijk beide niets op. Als je de hamsterwangen leuk vindt dan hoort daar mijn maatje niet-38 bij en wat iedereen dáár dan weer van vindt? Ja, da’s mijn zaak niet hoor. Want dat lijkt me toch wel het belangrijkste van dit verhaal: wees blij met wie je bent, ook of juist vooral als alles helemaal niet volgens plan gaat.

PS. Voor wie zich afvraagt waarom er steeds verschillende foto’s/effecten, kopjes, stijlen en andere gesjoemel in mijn blogjes verschijnt: ik probeer mijn schrijfsels iets te professionaliseren maar moet nog even m’n draai vinden.

Fit bits, Getting personal

Struggles: loslaten en afvallen

Al de hele dag heb ik geprobeerd de normale gang van zaken weer op te pakken, maar ik heb er moeite mee. MH17 heeft zich aan mij vastgegrepen en ik heb er moeite mee om het los te laten. Het nieuws volg ik op de voet en een constante overload aan informatie komt via Twitter iedere minuut binnen. Inmiddels staat mijn siteblocker aan. Als ik nog één lichaamsdeel in en vreemde positie zie liggen, slaap ik denk ik niet meer. Het voelt dan ook nutteloos om te bloggen. Ik had wel wat te vertellen, over mijn WW-avontuur weliswaar, maar ik deed het niet. Na een intern conflict van een dag lang, heb ik uiteindelijk besloten toch wat te typen omdat jullie hier ook niet komen om al mijn zielig gemauw te lezen, maar om iets waardevols te vinden. (Ik waarschuw maar vast dat dit een blog wordt van flarden losse informatie, want de structuur is kwijt vandaag).

Loslaten is altijd een moeilijk dingetje geweest voor mij. Ik kan me echt enorm druk maken om dingen die het eigenlijk niet waard zijn of juist om dingen die het wel verdienen. Ik kan het afvallen moeilijk loslaten. Dat het niet lukt. Dat het niet wil. Dat ik er misschien iets meer moeite voor moet doen. En in de vakantie is het helemaal een uitdaging.

Vreemd genoeg, heb ik al een week of meer geen Propoints meer geteld. Over loslaten gesproken: dat was vrij makkelijk. Ik merkte al snel dat tellen iets is dat je structuur biedt, maar dat niet werkt als je dagen niet gestructureerd zijn. En dat zijn dagen in een vakantie nou eenmaal niet. De afgelopen vier dagen waren lummel dagen, waarin ik wel wat kilometers gefietst hebt maar de hitte van 36 graden was niet bepaald bevorderlijk voor verdere beweging. Ik lag op bed (koel) en ik las een boek, ik schreef een boel en ik spendeerde veel te veel tijd met het nieuws volgen. Ik moet zeggen dat een vliegtuigramp ook behoorlijk veel met me heeft gedaan.

Dus ja. Of ik afgevallen ben? Ik weet het niet. De kans is klein. De weegschaal heb ik bewust vermeden omdat ik niet panisch op dat ding wil staan. Ik weet wel dat ik iedere dag minstens 1 taartje/ijsje/anders zoets op heb en dat ik veel meer zin in suiker had dan toen het goed ging (en ik bijna de -2,5kg aan had getikt!). Het kan ook niet altijd goed gaan, maar ik word hier loom van. En dat houdt in dat ik weinig gedaan krijg, terwijl ik wel serieuze plannen had om mijn vakantie productief te maken.

Morgenvroeg ga ik gelijk naar de sportschool en een beetje ritme terug gooien in mijn vreemde eetpatroon. Ik zal ProPoints tellen en ik zal zaterdag een post online zetten over de weegdag woensdag. Een beetje ritme zal vast ook wat rust brengen in mijn hoofd, zoals dit van me afschrijven dat ook doet.

Ik hoop dat iedereen begrijpt dat ik me heel dubbel voel over het schrijven van dit blog en dat jullie begrijpen dat ergens ook wel weer iets wilde publiceren. En ik hoop oprecht dat er niemand is die dit leest en die zich hieraan stoort, maar mocht je dat toch doen: voel je vrij om dat te uiten, want daar sta ik open voor.

De winnares van de winactie zal ik morgen bekend maken, dus hou je mail in de gaten!

Fit bits, Getting personal

Dus hey, hoe gaat het nu met WW?


Het is me inmiddels heel duidelijk dat jullie graag mijn WW-avontuur met mij meebeleven. Ik heb dan ook besloten dat ik er ieder weekend een stukje over online zal zetten, maar niet per se alleen maar Weight Watchers gerelateerd. Hoewel ik nog vrij weinig ervaring heb met programma, zie ik toch ook al haken en ogen. Naar mijn mening vertrouwen veel van mijn medecursisten zo op het programma dat ze vergeten dat ze zelf ook nog kunnen denken. En dat wil ik absoluut niet hebben. Dat ik in de supermarkt loop en denk ‘Oh, maar mijn god, hoeveel punten zijn dit?!’ terwijl mijn gezonde verstand weet dat hetgeen ik vast heb helemaal niet zo goed/slecht voor me is. Toen ik afgelopen woensdag zei dat er veel kookboeken bestaan met gezondere taarten d.m.v. suikervervangers was het alsof ik een bom liet ontploffen in de zaal. “Maar… hoeveel punten zijn dat dan?”

Misschien is dat ook de reden dat het bij mij allemaal niet vlot. Ik kan nog zo’n 100 redenen bedenken waarom het niet zo hard gaat als bij de meeste mensen die met WW beginnen, maar toen ik afgelopen woensdag moest wegen had ik het wel even gehad. Zoals ik vorige week vertelde, was ik wel degelijk afgevallen. Ik ging er dan ook vanuit dat dat gewicht + kleding en avondeten minder zou zijn dan de week ervoor tijdens de cursus. Maar nee hoor, ik was 300 gram aangekomen. Mijn coach vroeg hoe het kwam. ‘Weet ik niet,’ zei ik, heel eerlijk ‘ik denk dat ik veel vocht vasthou door de stress.’

Maar het gevoel dat ik krijg na zo’n uitspraak is dat ik de enige ben die snapt dat afvallen geen kwestie is van minder input dan output (zoals ze maar blijven roepen). Dat is het misschien in de wetenschappelijke basis wel, maar je hoeft maar een paar dagen geen slaap te vatten en je hele lichaam is van slag. Tel daarbij op dat ik met flinke gewichten lift in de sportschool (en bedenk hoeveel vocht spieren nodig hebben om te herstellen) en je krijgt mijn rare fluctuerende getalletje. Toen ik vanochtend op de weegschaal stond was ik overigens 300 gram lichter dan vorige week, dus ik begin een verband te zien. Dan hoop ik maar dat ik volgende keer bij de cursus weer zwaarder ben ;)

Hoe het dus gaat? Ja, wel oké. Ik val niet echt als een speer af, maar als ik eerlijk ben dan had afgelopen week al wat beter gekund. Doordat ik veel moest werken liep ik de hele dag te zeulen met eten en water maar tijdens het werk vergat ik door de drukte dan spontaan dat er gegeten moest worden. Hetzelfde gold voor het sporten. Mijn vaste sportavond werd WK-kijk avond en na alle uren lesgeven vond ik het wel fijn dat ik ’s avonds op de bank kon kruipen in plaats van me nog in het zweet te werken.

Vanaf afgelopen woensdag ben ik begonnen met punten tellen (34 propoints om precies te zijn) en ik ben benieuwd wat het effect ervan zal zijn. Tot volgende week! Geniet van jullie weekend :)

Fit bits, Getting personal

De eerste week

Eigenlijk was het de bedoeling dat dit berichtje gisteren online zou komen maar toen was ik druk bezig met genieten van mijn vrije tijd, helpen met het voorbereiden van de BBQ die we organiseerden en had ik even geen zin om over eten en afvallen na te denken. Niet omdat het niet lukte, in tegendeel zelfs, hoewel het wegen bij de cursus echt iets anders zei. Laat ik, voor ik begin, even zeggen wat ik al wel deed voor Weight Watchers en wat ik nu anders doe. Niet dat iedereen gaat roepen dat het zoveel effect heeft gehad omdat ik toch al een verrot eetpatroon had, want dat was niet zo. Daarnaast wil ik ook niet beweren dat ik alles al deed zoals het goed voor je is.

  • Ik at in plaats van roggebrood brood; volkoren, meergranen of spelt. Van witbrood word ik ongelukkig.
  • Ik at in plaats van vleeswaren als beleg smeerkaasjes, light spreads, heks’nkaas, kaas of pindakaas.
  • Ik at al bij iedere maaltijd groente of fruit
  • Ik at veel minder. Als in: VEEL minder.

Afgelopen woensdag mocht ik wegen bij de cursus. Daar had ik zin in! Al de hele week had ik het gevoel dat afgevallen was, mijn handen waren dunner, mijn broek zat fijner en ik had me netjes aan het power start programma van WW gehouden. Couldn’t be wrong, right? Ja, euh, normale mensen werken misschien wel zo… maar Leonie? Ja, daaaag, was je soms vergeten dat je een schildklier hebt die tegenwoordig niet meer graag op vakantie gaat maar liever marathons rent? Het resultaat: -0,1kg. Dat is een glas water, jongens. Ik kan je zeggen dat er ik die avond er mooi de pest in had. Tot overmaat van ramp was er ook nog eens een invalcoach die er mijn god helemaal niks van snapte en me verweet ‘dat ik vast wat extra handjes snoep had gegeten’. Zo beledigd als ik was zei ik dan ook: ‘Ja, ik heb de hele kast leeg gegeten.’ Dat heeft me vast een paar karmapunten gekost, maar ik was zo enorm pissig. Doe je zo je best, gaat iemand zo iets lelijks zeggen. (For the record: ik vind snoep niet eens lekker en ik had speciaal 79% pure chocolade gehaald voor de cravings – die ik niet had overigens).

En toen? Toen was het huilen geblazen. Ik zag het helemaal niet meer zitten. In mijn achterhoofd zei een stemmetje ‘trust the process’ maar ik was veel te druk bezig met teleurgesteld zijn over de balans tussen moeite en resultaat. Had ik potverdorie de hele week (met tentamens, mag ik dat even zeggen?!) 200% gegeven, stond die stomme weegschaal nog in zijn vuistje te lachen.

Wacht maar, dacht ik, na de huilbui. Je zult versteld staan. I AM NOT GIVING UP. En dus zat ik de volgende dag weer aan m’n roggebroodjes en glas thee, bak magere yoghurt met zomerfruit en m’n flesje water. Van sporten kwam niet veel meer, maar ik tel sjouwen met boodschappen, makro-spullen en het opzetten van een feesttent als beweging ;) ’s Avonds gaf ik een klein feestje voor alle mensen die ik graag om me heen heb en de dag erop hadden we dus de BBQ.

En raad eens hoeveel ik vanochtend woog? -1.0kg. BAM. Daaaag vervelende vetrolletjes, op naar het eerste doel van -5. Waarom WW volgens mij werkt? Eigenlijk is het antwoord zo simpel dat ik mezelf wel voor mijn hoofd kan slaan dat ik hier al zo lang over doe: meer eten. Ik eet veel meer. Mijn spijsvertering denkt ‘Yay food!’ en ik heb de gehele dag door ‘dorst’ waardoor ik ook aan m’n 2,5L water kom. Was het zo simpel? Ja, zo simpel is het nou. Take care of your body and your body will take care of you. (Ofzo).

Hoe ik dat doe? Nou door gewoon netjes te eten zodra ik honger heb, mezelf te voeden (iew) met echt eten en zo min mogelijk bewerkt voedsel naar binnen te proppen. (Taart telt niet. En chips ook niet. En wijntjes. En sangria. En salade-caprese-op-een-stokje. GRAPJE). En verder? Geloven dat je het kan. En de tijd nemen om te eten. Maak er een feestje van. Doe ik all the time en werkt als een tiet. #maakeenfeestjevanjeeten. (Gebruik ik op IG en ik vind het heel leuk als je mee doet!)

Wil je mijn WW-avontuur volgen? Hier plaats ik alle updates en foto’s, maar ook inspirerende artikelen en dingen die de hele wereld zou moeten weten.

Fit bits, Getting personal

Ik doe dus eh, weight watchers, ja!

Weightwatchers. Ik zie je denken. Ja, dat was tot voor kort ook wat ik dacht. Ik vond het een behoorlijk dure som voor wat je het beloofde, je moest de hele dag met eten aan de gang gaan en dingen blijven tellen en toen Angela Groothuizen het uithang bord werd voor WW had ik het al helemaal gezien. Niet aan mij besteed dacht ik koppig. Want koppig zijn, dat zou je gerust is van mijn grootste talenten kunnen noemen. Meestal hou ik voet bij stuk maar zo af en toe draai ik bij. En dat is wat er gebeurde. Woensdagavond ging ik naar mijn eerste Weight Watchers cursus en ik heb er zin in om nu eindelijk eens die godvergeten -10 aan te tikken. Het eerste doel staat op 5 kilo en daarna zien we wel weer verder. Over een ben ik als het goed is een feestje aan het vieren omdat ik mijn laatste tentamen heb gemaakt en dan heb ik zeeën van tijd om me te richten op succesvol afvallen. Leek me een perfecte timing toch?

Ik kan er momenteel nog vrij weinig over zeggen aangezien ik volgende week woensdag pas voor de eerste keer weer weeg bij de cursus. Zo hard als ik riep dat ik never nooit aan de weight watchers ging, ben ik nu dan toch om. Misschien is het maar voor een korte duur als het niet bevalt, maar ik wil heel graag weer leren eten wat ik nodig heb – niet te veel en zeker niet te weinig.

Dus ik zou maar zeggen dat jullie op moeten passen want misschien kom ik ooit nog wel op het punt dat ik fashion foto’s ga plaatsen. (Ja, grapje inderdaad. Word ik voorspelbaar?) Even zonder grappen en grollen, ik ben heel benieuwd wat het programma voor mij gaat doen. En ik vind het stiekem ook wel fijn dat ik het niet ‘alleen’ hoef te doen maar een coach heb die me ondersteunt, dat er apps bestaan voor als het chaos en paniek is in mijn hoofd en dat ik nu gewoon kan zeggen: ‘Nee, ik hoef geen taart, ik doe Weight Watchers’ en ‘Nee dankjewel, water is goed.’ Zonder uitleg omdat iedereen snapt wat dat betekent en zonder dat ik iedere keer uit moet leggen ‘dat ik taart juist wel heel lekker vind, maar ik hoef gewoon even niet’ omdat niemand mag weten wat ik aan het doen ben.

Dus ja, bij dezen zeg ik Bodieboost gedag (maar onthoud ik wat het me geleerd heeft en zal ik vast en zeker nog wel een receptje proberen) en schakel ik over op Propoints tellen en het Power Start programma van Weight Watchers. Bodieboost heeft me veel gebracht: onder andere rust in mijn hoofd, een hele leuke groep vriendinnen, mijn eerste winactie op le blog, heerlijke recepten (ik had nog nooit couscous op en het is zo lekker) en een heleboel ervaringen. Maar soms is het tijd om een nieuwe deur te openen en de andere op een klein kiertje te laten staan ;)

Hé gatverdarrie, heb ik alweer een blog geschreven over afvallen… En dat had ik ook gezworen nooit te doen. Eigenlijk vind ik dit gewoon heel fijn. Een soort verantwoording afleggen en even mijn gedachten op de vrije loop laten gaan. Er zullen dus nog wel meer blogjes volgen. Niets zo veranderlijk als de mens!

Wat wil je weten over mijn ww-avontuur of denk je eigenlijk ‘zeur niet zo mens, I don’t give a fuck’? Laat het me weten!