Browsing Category

Bloggin’

Bloggin', Travel, Write it down

“In de toekomst hoop ik dat het What About Them wordt”

Voor mijn minor journalistiek moest ik afgelopen periode verschillende journalistieke genres zien te leren beheersen. Zo’n genre leren kennen binnen zeven weken is prima te doen, maar een artikel schrijven dat volledig voldoet aan alle aspecten is een stukje moeilijker. Toch denk ik zelf dat dat bij het volgende stuk best aardig gelukt is en ik laat het jullie graag lezen. Bij de opdracht ‘interview’ dacht ik meteen aan de lieve Laura die ik al jaren online ken, maar die ik nog nooit ontmoet had. Ik greep de kans meteen en vroeg of ik haar toevallig even kon interviewen als ze niet in het buitenland was en een paar dagen later zat ik op haar famous Chesterfield. Haar katten om me heen en bovenop en maar babbelen – allebei onze specialiteit, geloof ik. En dat het nog eens enorm goed klikte vinden we allebei natuurlijk alleen maar leuk :-)


Foto’s komen van Laura’s site

Bloggen is hot en happening. Ze zijn er in alle maten, soorten en kleuren, die blogs. Beautyblogs die volgeladen staan met swatches van lipsticks, travelblogs met kleurrijke plaatjes van de zoveelste trip en vergeet de lifestyleblogs niet met interieurinspiratie, recepten waar je U tegen zegt en natuurlijk ‘het gewone leven.’ Voor Communicatie Online sprak ik met Laura Coolen, een bekende blogger in deze wereld vol communicatie op een heel nieuw level.

Travelblogger Laura Coolen (1988) ontvangt me in haar huis in Arnhem op vijf minuten lopen van het centrum. Bij binnenkomst schieten haar twee inmiddels bekende katten Aap en Noot om me heen en bewonder ik haar woonkamer. De foto’s die ze plaatst op haar grote travelblog Whatabouther.nl liegen er niet om. Ze woont daadwerkelijk in een oase van turquoise kleuren, vachtjes en vintage pareltjes. Ze zet voor ons beiden een kop Pukka thee terwijl ik kijk naar haar thuiskantoor dat overspoelt wordt door zonlicht. Op dat moment weet ik het al: deze dame weet van aanpakken.

We nestelen ons op de Chesterfield die al meerdere malen prominent verschenen is op haar blog en haar kat Aap kruipt meteen op mijn schoot. De rest van ons interview is de sfeer ongedwongen en ontspannen terwijl we omringt worden door apparatuur van Apple die op stil staat. Een baan in de communicatiewereld, of beter gezegd: blogwereld, betekent dat je 24/7 online bereikbaar bent en (dat ook bijna altijd) moet zijn.

Sinds 2013 heeft Laura een communicatiebedrijf met de naam Cloudshaped. Ze focust zich hiermee vooral op destination marketing, destination video’s, social media en tekst en communicatie. Dat tekst een belangrijke rol speelt in haar leven, kun je op verschillende manieren zien. Op haar blog probeert ze haar lezers door middel van meeslepende zinnen, mooie boodschappen en nog stilistisch interessanter geschreven teksten te trekken, te verbazen en te verwonderen.

Maar is bloggen voor Laura ook de toekomst? Ze lijkt te twijfelen bij het beantwoorden van deze vraag. “Soms denk ik van niet. Er zijn zoveel ontwikkelingen gaande in de blogwereld waar ik het niet mee eens ben. Soms denk ik wel eens: ik stop er mee. Uiteindelijk overwint de liefde voor het schrijven toch, de liefde voor het delen van de mooie en minder mooie dingen. Het dromen plukken en anderen hun dromen laten plukken.”

Zit de eigenaresse van de award-winning blog over tien jaar nog steeds in haar met licht overgoten kantoor freelance teksten te schrijven voor bedrijven? Laura’s ambities lijken ergens verborgen onder de dikke huid die ze heeft ontwikkeld door het bloggen van de laatste jaren. “Ik ben eigenlijk helemaal niet met de toekomst bezig. Ik zie het dan wel. Ik weet niet of ik tegen die tijd nog steeds doe wat ik nu doe. Ik wil graag blijven schrijven. Andere opdrachten misschien. Of andere mooie dingen doen naast het schrijven.” Zijn er dan helemaal geen plannen, geen dromen? Jawel. Zo laat ze vallen dat ze in de toekomst misschien wel een PR-bureau op zou willen starten. Dat lijkt de totaal andere kant van wat ze nu doet, maar public relations zou meer gemeen kunnen hebben met haar huidige commerciële activiteiten dan op het oog lijkt.

Een kijkje in de keuken bij deze blonde dame levert me de volgende inzichten op (naast dat ze in huis nogal dol blijken te zijn op Pukka thee). Ze is ongeveer zo’n 4 uur per dag bezig met het beantwoorden van zakelijke e-mailtjes. Zo af en toe zitten daar pareltjes tussen: spontane bedankjes van lezers om artikelen die ze geplaatst heeft. Een heel bijzonder gebaar, als je het haar vraagt. Daarnaast is ze druk in de weer met het schrijven van content, het bewerken van foto’s, het promoten op social media en natuurlijk haar allergrootste hobby: reizen.

Voor iemand die het zo goed voor elkaar gebokst heeft, is Laura maar bescheiden over haar prestaties. Ik vraag haar of ze het lastig vindt om haar professionele leven en haar persoonlijke leven online te combineren. “Dat vind ik zeker lastig. Soms heb ik ergens een frustratie of een mening over, maar het is dan niet wijs om deze te delen. Het wordt daarmee immers ook de mening van Whatabouther.nl en dat wil ik niet. Ik krijg er bovendien alleen maar kritiek op geleverd en ik wil ook niet dat men mij beschouwd alsof ik een arrogante überblogger ben die wel even zal laten zien hoe het moet. Dat ben ik helemaal niet en dat is ook niet mijn bedoeling.”

“Ik zie het al helemaal voor me dat als ik straks kindjes heb en mijn blog met mij meegroeit, dat het dan ‘What About Them’ wordt.”

Het is een veel geziene trend de laatste jaren: de mens die een merk is geworden en dat is lang niet altijd gemakkelijk. “Ik spreek niet over andere bloggers,” – en wanneer ze toch een voorbeeld aanhaalt noemt ze geen namen, – “en ik wil er helemaal niet over roddelen. Maar soms gebeuren er nare dingen in de blogwereld en ontstaan er relletjes die je natuurlijk wel kwetsen. Het hoort erbij als je ‘groot’ wordt dat iedereen overal een mening over heeft, maar dat maakt het nog niet makkelijker om je er niets van aan te trekken. Ik blijf ook maar gewoon een mens.” Laura heeft haar hart op de goede plaats zitten en hoopt dat ze met haar blog nog vele mooie dingen mag bereiken.

“Ik zie het al helemaal voor me dat als ik straks kindjes heb en mijn blog met mij meegroeit, dat het dan ‘What About Them’ wordt.” Ze straalt duidelijk bij deze gedachten en het werkt aanstekelijk. Misschien is dat het wel geheim van haar succes? Haar enthousiasme omarmt je als een oude bekende en je wil haar knusse huisje gelijk niet meer verlaten. Is dat de kunst die ze tussen de regels door ook vertoont? Het zou zo maar kunnen.

Misschien valt de oorzaak te vinden in haar opleiding en de vele plekken die ze haar woonplaats heeft mogen noemen. Zo heeft ze in Zuid-Afrika, Griekenland, Londen en Parijs gewoond naar aanleiding van haar studie international hospitality management. Dat ze achteraf misschien beter iets anders had moeten gaan studeren gezien haar huidige carrière, geeft ze zonder al te veel moeite toe. Maar wat het dan geweest was? Haar opgedane kennis past ze nu toch nog toe bij haar huidige werk, al is het maar in de vorm van destinatieplannen schrijven. Haar ervaring binnen de horeca en hotel branche komt haar nu uitstekend van pas tijdens het bloggen waar ze, tussen neus en lippen door, nu maandelijks van kan leven.

“Mijn vriend is hartstikke trots als hij iemand vertelt dat zijn vriendin een professionele blogger is, maar ik vind dat woord zelf verschrikkelijk.”

Klinkt het niet als een droombaan? In het vliegtuig stappen naar een bestemming, genieten, er een stukje over tikken, een paar foto’s erbij en hoog scoren in Google? De realiteit leert ons dat het ook heel hard werken is, iets dat wij als fellow communicatiedeskundigen vast kunnen beamen. Eén verkeerde uiting en je ligt uit het spel. Tijd, moeite en liefde investeert Laura in haar bloggerscarrière, al krijgt ze van dat woord een zure smaak in haar mond.

“Mijn vriend is hartstikke trots als hij iemand vertelt dat zijn vriendin een professionele blogger is, maar ik vind dat woord zelf verschrikkelijk. Er hangt toch een soort stigma overheen van ‘even snel een stukkie tikken’ waar je verder niet veel voor hoeft te kunnen. Ik word er dan toevallig voor betaald. Sterker nog, dat idee lijken zoveel mensen over te nemen dat er steeds meer bloggers starten met de intentie eraan te verdienen. Als ze mij vragen hoe ik zo ‘groot’ ben geworden dan zeg ik dat je moet investeren. Het heeft mij zeven jaar gekost om te komen waar ik nu sta, dat gaat niet in een maand.” Bloggen is dus naast alle leuke events en tripjes ook gewoon keihard je tanden in iets zetten, je kop uit het zand halen en gas geven.

Laura vertelt verhalen zoals niemand anders dat kan en noemt zichzelf dan ook graag een storyteller; een storymaker. Iemand die begonnen is met bloggen vanuit een liefde voor tekst en schrijven en het professioneel steeds verder lijkt te schoppen. Is dat niet waar wij allen ons communicatiehart voor in zouden willen zetten? Voor content die raakt en daarnaast ook nog geld op levert? Ik zou hopen van wel.

Volg Laura’s reisverhalen en inspirerende content op www.whatabouther.nl

Bloggin', Getting personal, Student-like

Omdat ik toch echt een communicatiemeisje blijf

Kennen jullie dat, dat je zo’n lange dag hebt gehad en dat je het liefste je bed in zou duiken maar dat er tegelijkertijd nog zoveel zoemt in je hoofd dat eerst op papier moét? Zo’n avond is het vandaag. Je zou het bijna vergeten op dit blog hier, maar ik blijf boven alles toch nog steeds een communicatiemeisje. Soms vergeet ik het zelf ook. Dan ren en ren en ren ik maar, van deadline naar deadline, van afspraak naar werk, van werk weer naar bed en dan schieten ze er wel eens erbij in. Die momentjes, die kleine momentjes waarop je je realiseert waarom je hard aan het werken bent, waarom je dingen moet doen die je leuk en minder leuk vindt. En nee, ik zal niet aankomen met een standaard afgezaagd antwoord (al is het waar; dingen die waar zijn niet voor niets clichés) zoals de toekomst. Dat magische tijdperk ergens in het verlengde van het heden. Nee, heel simpel: omdat ik communicatie gewoon echt heel leuk vind.


Bron

Een passie noemen we dat geloof ik met buzzwoorden, of niet? Ik krijg altijd een beetje een zure smaak in mijn mond van dat woord, maar het is hetgeen mijn gevoel het beste omschrijft. Ik vind taal leuk. Ik vind woorden leuk. Ik vind zo af en toe een beetje commercieel zijn leuk (en soms ook even helemaal niet en gelukkig kan dat nu ook nog). Ik vind verbinden en scheppen, inspireren en verbazen leuk.

Vandaag realiseerde ik me des te meer waarom ik hard studeer om cijfers te halen waar ik breed van ga glimlachen. Omdat alleen diegene die iets bieden, iets doen en iets extra’s geven hun leven lang dingen kunnen doen die ze leuk vinden. Daar geloof ik echt in. Dat merkte ik vanochtend bij Laura, die ik meette en ‘interviewde’ (eigenlijk babbelden we er maar gewoon op los) en dat merkte ik ’s avonds tijdens de CIW’er in bedrijf avond van de studievereniging. Laura’s interview komt in korte versie nog op Sleeping Lion te staan, dus daar moeten jullie nog eventjes op wachten :-) De avond bestond uit korte presentaties van oud studenten die iets vertelden over hun huidige werkveld, hun carrière en natuurlijk hun vakgebied. Ontzettend inspirerend (want: kijk waar je terecht kunt komen!) en absoluut een avond die weer zorgde voor de extra spark en het ’the sky is really the limit’ gevoel.

Morgen staan er nog meer belangrijke dingen op de planning en ’s avonds hoop ik ook even tijd te hebben om op adem te kunnen komen voor ik donderdag weer moet werken en vrijdag een rondleiding krijg op de redactie van De Gelderlander. Er staan ook nog een paar half afgeschreven drafts, deadlines en andere afspraken op de planning maar ik hoop snel weer een blogje te kunnen plaatsen. Vanavond zag ik ook opnieuw in hoe leuk ik dat namelijk vind en waarom ik het voor geen goud zo willen missen. Wat jammer nou, jullie zijn voorlopig nog niet van mij af! ;)

Bloggin', Fotografie

#47gratefuldays

Het is alweer tien dagen geleden dat ik iets geplaatst heb (tien! hoe snel gaat de tijd verdorie?) enne langzamerhand hollen jullie allemaal weg van mijn site. Nu kan ik zeggen dat het me spijt dat het al zo lang geleden is, maar honestly in mijn drukke hoofd was niet eens plaats voor bloggen. Ik lees me in de rondte aan alle literatuur, probeer filosofische opdrachten te maken zonder dat ik mijn eigen gezwets niet meer snap en ben ook nog eens druk met heel de universiteit mailen omdat ik twee tentamens tegelijkertijd in de planning heb staan. Hoe dat klinkt? Ik verlang inderdaad best wel weer een beetje naar de vakantie – precies zoals ik voorspelde.

Verder vind ik het heel leuk en ga ik met veel plezier iedere dag op en neer naar Nijmegen om s’ avonds terug te keren met een hoofd vol pudding – vooral vorige week dinsdag was het raak. Ik had toen vijf uur lang naar dezelfde docente geluisterd (bij twee verschillende vakken) en kon geen boe of ba meer zeggen. Terwijl ik in de bus zat en me bedacht dat de winter er weer aan kwam bedacht ik wel iets anders: #47gratefuldays. Dit heb je misschien al voorbij zien komen op instagram, maar ik zal het nog even uitleggen. Ik ga 47 dagen lang geluksmomentjes delen omdat het nog precies 47 dagen duurt voordat de ‘winter’ weer zijn intrede doet en mijn winterblues unbeatable wordt. Ik spaar nu dus alvast happypoints in de vorm van foto’s die ik op de barre en boze dagen dan door kan scrollen in mijn instagram feed. Topplan, al zeg ik het zelf.

Heb je zin om mee te doen? Dan kun je me daar volgen en zien dat ik echt niet ontvoerd ben door aliëns en dan zal ik snel weer een goed blogje posten! Pinky promise en jwz.

Bloggin', Getting personal

Omdat de woorden op zijn


Bron, edited by me

‘Welkom bij draft 34462 die u deze vakantie heeft geschreven.’ Het staat er nog net niet als ik inlog in mijn WordPress. Ik ben al zo vaak opnieuw begonnen aan een blog (de laatste is al zo lang geleden), maar het wil niet vlotten. Het is geen writer’s block, want in Word heb ik inmiddels 50 kantjes geschreven aan een nieuw verhaal, maar een intens ‘bloggersblock’. En ik heb geen zin meer om proberen iets te typen waar niemand happy van wordt. Er zitten gewoonweg wat te veel weken in deze vakantie en te veel dagen waarop ik me verveel. Hoe ik vroeger zes weken vakantie hield zonder ook maar een klap uit te voeren? Het is me een raadsel.

Ik deed wel leuke dingen, daar niet van. Ik zag mijn vriendinnetjes in Utrecht, ging een dagje shoppen met mama in dezelfde stad, vierde feestjes met meer drank dan goed voor je is :-), dronk Hugo (oh my, waarom hebben ze dat niet eerder geïntroduceerd) en deed nuttige dingen. Ik ontwierp een huisstijl en websites (maar met de codes lig ik in de clinch) en ik stuurde mijn give-away op naar Mirthe. Jawel, dat had je op Facebook misschien al voorbij zien komen, maar ze was de gelukkige winnares van het pakketje! Wat ik verder deed? Ik ging bloedprikken voor de zoveelste keer dit jaar, ik interviewde een docente voor het laatste magazine van dit jaar, ik stelde het kopen van studieboeken uit en ik probeerde wat te lezen. Dat laatste mislukte jammerlijk, ik ben denk ik de gave verloren om negen boeken in de vakantie te lezen (sterker nog, ik heb er nog geen één uit…). In plaats daarvan begon ik met het binge kijken van Under the Dome (ik weet dat heel veel mensen die serie slecht vinden, nou en) en Orange is the New Black. Je kunt je dus wel voorstellen hoe erg de verveling moet zijn als ik (die altijd roept dat ze geen tijd heeft voor series) aan twee series tegelijk begin. Maakt ze niet minder tof trouwens, maar toch.

De clue van dit verhaal? Ik doe leuke dingen en ik heb ook dagen dat het plafond op me af komt, maar wat mij betreft mag het collegejaar wel weer beginnen. Natuurlijk ga ik wel eerst nog naar Rome en daarna komen de verhalen vast weer spontaan uit mijn mouw rollen. Tot die tijd hoef je hier even niets meer te verwachten (stop pushing yourself, Leo) en zie je me weer terug na mijn zomerbreak. (Of misschien iets eerder als ik daar zin in heb).

Geniet nog even van de vakantie, ik ben er snel weer!

PS. Achter de schermen gebeurt wel een boel dus ik hoop dat je straks niet schrikt van de metamorfose ;)

Bloggin'

Blogperikelen en drama en advies en help?


Bron edited by me

Hallo lieve lezers, hier komt weer een stukje van een hele slechte blogger. Zou je er niet gewoon beter wat aan kunnen doen dan dat keer op keer te zeggen, Leonie? Ja, eigenlijk wel, maar ik weet dus niet zo goed wat. Dus voor de draad ermee: ik weet niet meer wat ik met mijn blog aan moet. Shocking? Nee, niet echt.

Er staat nog een post op de planning over de workshop met Sabine maar daarvoor wil ik de foto’s eerst bewerkt hebben en ik ben er steeds niet tevreden over. Er komt ook nog een fotopost over mijn Printic foto’s uit Londen, maar heb je gezien hoe het weer is? Onmogelijk om mooie foto’s van foto’s te maken. En… ja, daar stopt het. Ik weet het niet meer. Toen ik meer dan een jaar geleden (zelfs mijn blogverjaardag heb ik ongemerkt voorbij laten gaan) begon met Sleeping Lion wist ik het allemaal.

Persoonlijk, maar minder persoonlijk dan op mijn vorige blog en ietsje meer inhoud. Het tegenovergestelde gebeurde en mensen vroegen aan me wanneer ik nou weer eens écht ging bloggen. Zelf snapte ik dat niet. Dat deed ik toch? Ik schreef nuttig dingen, reviews, stukjes waar mensen iets aan hadden. Zo af en toe gooide ik er wat foto’s tegenaan of een recept en dan ging de rest toch vanzelf? Ja, misschien bij iedere andere blogger, maar niet bij mij. Ik wilde niet dat mijn blog er eentje werd van honderd in het dozijn en precies dat is wat er gebeurde.

Weten jullie welke stukjes de meeste reacties kregen? Die over moed en over schrijven en over onzichtbaar en kwetsbaar tegelijk willen zijn. Die over durven en rennen en zelfvertrouwen. (Happychallenge, Leonie? Waar is die?!) Maar al die dingen, die schreef ik hier niet meer. Die verplaatste ik naar hier, waar samen ik met vriendinnetjes over gezond leven en voeding en mindstyle schreef. Precies dat wat ik op Sleeping Lion zou moeten zetten, gooide ik ergens op een andere onbekende plek neer.

En nu weet ik het niet meer. Nu weet ik niet meer wat ik met Sleeping Lion en wat ik met Ten More Smiles aan moet en ik hoor heel erg graag jullie mening. Waarom komen jullie hier? Waarom volgen jullie mij? Wat brengt mijn blog jullie? 

Zeg alsjeblieft niet, ‘gewoon wat je nu al doet’ want ik weet dus niet meer wat dat is en ik heb echt even iemand nodig me een schop onder mijn reet geeft en vertelt waarom ik niet meteen zou moeten stoppen met bloggen (I won’t, rustig maar).

Bloggin', Give them love

Voor jullie, liefs van een slechte blogger

Confession: ik heb er niet echt spijt van dat ik niet zoveel geblogd heb. Nu moeten jullie me niet massaal gaan ontvolgen (waar komen jullie toch allemaal vandaan? In december had ik nog maar 68 volgers, inmiddels 123!) maar bloggen was het gewoon effe niet de laatste tijd. Daarentegen volgde ik wel een heleboel nieuwe blogs en ruimde ik mijn bloglovin’ lijst op. Er stonden gewoonweg teveel sites tussen die ik sporadisch bezoek, maar die ik ook vaak voorbij scroll. De missie is nu dan ook: de gelezen posts up-to-date houden. Ik zou hier bijna gaan klagen dat jullie met z’n allen niet zoveel leuke blogs moeten hebben!

Silverbleed: Zie die foto’s en die creatieve projecten, Tessa maakt gewoon geweldige foto’s. Period.
Deux Joli: ik word altijd heel erg vrolijk van Lianne’s layouts en post en ze heeft zelf ook CIW gestudeerd dus ik spit haar archief altijd graag door (ik heb dan ook iedere post op haar site gelezen… oei, haha)
Ilse schrijft, schrijft en schrijft en o ja zo af en toe maakt ze een filmpje, klets ze me de oren van de kop en inspireert ze me om meer te bloggen
Etalles: omdat Anne heel fijn (en herkenbaar) schrijft, ze de Marikenloop rent en ze blogt over haar bruiloft (gotta love that)
Culturalize: Danielle heeft een mix van van alles en nog wat, maar ik vond het vooral enorm leuk hoe ze zich ‘afzette’ tegen Valentijn met eigenlijk heel erg Valentijn-achtige kaartjes
Alyssaa: Bij alles wat Alyssa fotografeert krijg ik de neiging heel hard naar desbetreffende winkel te rennen en het ook te kopen. Of te koken. Of te bakken.
Sabine Metz: omdat Sabine een verschrikkelijk getalenteerde fotografe is en mijn ogen en ook nog eens een beetje geeky en zich bekommert om gezond eten
Dwaalsterren: ik blijf en zal het waarschijnlijk altijd blijven denken dat Mirthe een held is, met haar avonturen in Afrika en haar prachtige initiatieven, verhalen en ze tekent ook nog eens heel mooi
Sproetenmeisje Susanne, die laatst iets schreef over thigh gaps & biniki bridges en hardloopt en gewoon lekker deelt wat er verder op haar pad komt.

Sorry dat ik steeds maar roep “maar ze schrijven zo leuk!!!” Er zit mist in mijn hoofd en leuk dekt de lading niet helemaal, ik bedoel vooral: met passie, met fijne zinnen, met leuke woordspelingen en grapjes, met diepzinnige proza en met authenticiteit.

(Mensen die ik ben gaan ontvolgen: Ik ben gewoon geen beautymeisje, jullie schrijven leuk maar al die make-up in mijn overzicht werkt niet. Hetzelfde geldt voor fashionblogger: we matchen niet. Sorry).

Bloggin', Getting personal

Ik doe ook mee aan de happychallenge, hoor! #2

Hè jakkes, daar ben ik weer hoor, met die verrekte happychallenge. Ik dacht namelijk dat ik vorige week het ergste gehad had, maar de opdracht van deze week leek wel nog moeilijker. Moet je je zorgen maken als de dingen die je gelukkig maken zo moeilijk te benoemen zijn? Misschien ben ik wel gewoon een vlinder die van de ene ambitie naar de andere ambitie vliegt. Misschien zijn het wel de kleine dingen die me gelukkig maken en sta ik er nooit zo bij stil dat daar een groter doel op volgt.

De vraag van deze week was namelijk: wat is je droom? Daar begon het al. Bij het woord droom krijg ik het redelijk Spaans benauwd. Als je het me een paar jaar geleden had gevraagd, dan had ik die vraag makkelijk kunnen beantwoorden. Hoogstwaarschijnlijk glimlachend, ietwat bescheiden en met veel passie. ‘Ik wil graag een eigen boek uitbrengen.’ Maar vraag je het me nu? Dan kijk ik je met grote ogen aan en begin te stamelen, ‘eh iets met eh schrijven, en ambitie en prestaties en eh ver komen en eh de wereld verbeteren en eh reizen en eh,’ – Hier was je waarschijnlijk afgehaakt en dat doe ik ook.

Dat zijn nogal veel antwoorden op een simpele vraag, hè? Ik vind schrijven nog steeds heel leuk. Wat zeg ik, geweldig zelfs en hoop dan ook echt dat ik ooit de guts en de inspiratie vind om een bestseller te schrijven. (Ik vind bloggen ook leuk hoor, maar dat is niet hetzelfde als het echte boeken schrijven). Ondertussen staat de teller op 0 afgemaakte boeken versus 783482542763 concepten van 40 pagina’s die ik zat ben. Kan ik überhaupt een keer een verhaal afschrijven?

Ik heb wel eens geroepen dat ik graag naar Zuid-Afrika zou emigreren na mijn studie. Inmiddels ben ik over het land niet meer zo zeker, puur omdat ik de rest van de wereld eigenlijk helemaal niet ken. Ik zou wel graag iets doen voor de mensen die het minder getroffen hebben. Mijn haar opsturen (ja, nu echt!) was daar een voorbeeld van.

Ambities heb ik wel, maar ambities zijn per definitie nog geen dromen. Mijn studie afmaken staat met stipt op nummer 1. Ook al doe ik het niet omdat de wereld om me heen het van me verwacht maar omdat ik het wel zelf belangrijk vind, het is geen droom. Een eigen bedrijf? Veel te ver weg. Doen wat ik leuk vind, laten we daar maar eens mee beginnen dan.

Heb ik eigenlijk nog wel een droom? Er zijn een heleboel dingen die ik graag zou doen en een heleboel plannen die zich van abstracte hersenspinsels tot concrete strategieën vormen, maar zijn het dromen? En nu denk ik, jeetje mina wat ben ik stom. Ik kom blogjes tegen van mensen die zo graag kinderen willen (en die dat misschien niet gegund is), die een bijzonder project voor gehandicapten tot een succes willen maken, mensen die de olympische spelen hopen te bereiken en die hun droombaan hopen te vinden. Mensen die echt iets hebben om voor te streven. En daar heb je mij: clueless, me afvragend wanneer ik voor het laatst aan een droom gedacht heb.

Of ben ik eigenlijk gewoon bang om écht te dromen en echt iets te doen wat ik altijd al heb willen doen? Maak ik daarom mijn verhalen nooit af en stap ik daarom nooit in een vliegtuig naar welke bestemming dan ook? Ben ik dan bang dat op A ook altijd B moet volgen en gooi ik A maar vast overboord zodat ik me niet druk hoef te maken om B?

Ik weet het niet. Ik weet wel: het wordt tijd voor een echte droom. En om alvast te beginnen, iets afmaken zou een start zijn. Het slachtoffer? Deze challenge, dus jullie zijn voorlopig nog niet van mij af.